این هفته بدترین هفته عمر منه که هرسال تکرار میشه و هر سال بدتر از سال پیش منو در بهت و بغض رفتن یک مرد در التماس بازگشتی به گذشته به بدترین وضع ممکن عذاب میده ..........

دعام کنید لااقل امسال که با همه شما عزیزان آشنا شدم بتونم این درد و راحت تر تحمل کنم .......

یکی دوهفته نمی تونم بهتون سر بزنم ()

با فرستادن فاتحه ای برای روح اون بزرگ مرد منو تا

آخر عمر شرمنده خودتون خواهید کرد .

در من هزار حرف نگفته
                          هزار درد نهفته
                                  هزاران هزار دریا هر لحظه در طپیدن و طغیانند
در من هزار آهوی تشنه
                          در خشکسال دشت پریشانند
در من پرندگان مهاجر
                ترانه های سفر را

                                     در باغ سوخته می خوانند ....

با من که در بهار خزانم قصه های فراوانی ست

                                                 با من که زخم های فراوانی

                                                    برگُرده ام به طعنه دهان باز کرده اند ،

                                                                                     هر قصه یک ترانه

-         هر ترانه خاطره ای دیگر –

                               هر عشق یک ترانه ی بیدار است .

در خامُشی حضورم ، حرف مرا بفهم

                               یا برای عشق زبانی تازه پیدا کن

                               تا دردِ مشترک ، زبان مشترکمان باشد .

حرف مرا بفهم و مرا بشنو

این من نه، آن منِ دیگر ،

آن کس که پنجره ی چشم های من ، او را ،

                                                  -         کهنه ترین قاب است.

از پشتِ پنجره ی زندان

حرفِ مرا بفهم

                 که فریاد تمامی زندانیان

                                                     در تمامی اعصار است.

در گیر و دار قتل عام کبوترها ،

در سوگ شاخه های تکه تکه ی زیتون

وقتی که از دل جوان ترین جوانه های عاشق باغ ما ،

-بر مسلخ همیشگی انسان -

در لحظه ی شکفتن فریاد

باران سرخی از ستاره سرازیر است ،

آنسان که هر ستاره دلیل شرمساری خورشیدهای بسیاری

-از برآمدنشان است -

تو گریه می کنی؟!

از عمق آشنای جنگل چشمانت

از عمق جنگلی که در آن پاییز ، در غروب به بغض نشسته است ،

- بارانِ بی دریغ اشکِ تو می بارد

تا عطر خیس جنگل پاییز ،

- در من هوای گریه برانگیزد،

آنگاه ، از چشم ذهن من ،

شعری بسان گریه فرو ریزد...........

من شعر می نویسم

تو با ترانه های عاشقِ من ، عاشق

تو با ترانه های تشنه ی من ، دریا

بر پنج خطِ سازِ سفر ، زخمه می شوی!

تو گریه می کنی !

تو لحظه های شعر مرا ، در خویش تجربه کرده ،

یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایقِ بودن ، تکرار می کنی

یا با ترانه های من بر لب

در مصافِ جلادان ، به مسلخِ خویش می شتابی

یعنی که با منی

دیروز

امروز

تا هنوز و همیشه

آیا زبان مشترک این نیست ؟

آن زبانِ تازه که گفتم؟

آیا زبانِ مشترک این نیست ؟